Mig langar til að setja hérna inn smá hugvekju. Nú ætla ég ekki að tylla gleraugunum fremst á nefbroddinn og þykjast vera heimspekileg og fræðileg. Enda fer það mér svo ákaflega illa að þykjast vera gáfuleg..
Allavega, hugvekjan fjallar um blogg. Ég hef svoldið verið að velta því fyrir mér undanfarnar vikur að læsa jafnvel þessari síðu. Ekki það að ég skrifi eitthvað merkilegt eða viðkvæmt hér inn og hvað þá að skrifin séu með reglubundnum hætti. En mér finnst svoldið óþægileg tilhugsun að hver sem er, og þá meina ég hver sem er geti skoðað það sem ég skrifa aðallega fyrir sjálfa mig og mína nánustu, vini og kunningja. Allavega hef ég verið að passa mig, og þá sérstaklega nýverið, að setja ekki hvað sem er hérna inn.
Af því að maður er búin að vera að reyna að læra undanfarin ár að setja sig í spor annarra, hugsa ég nú svoldið öðruvísi um það sem er viðeigandi að setja á internetið.
Er það til dæmis sanngjarnt að skrifa um mjög persónulega hluti hjá öðru fólki inn á eigin heimasíðu? Með þessu á ég þá helst við viðkvæma hluti eins og veikindi og annað slíkt. Er einhver sanngirni í því að láta móðan mása um veikindi einstaklings og hans sjúkrasögu, með tilheyrandi smáatriðum, ásamt því að nafngreina viðkomandi svo dæmi sé tekið?
Ekki er víst að einstaklingurinn sjálfur hafi tök á því að lesa það sem um hann er skrifað og getur þar af leiðandi ekki á nokkurn hátt varið sig. Einnig getur viðkomandi ekki vitað hvað fólk sem jafnvel kemur úr hópi hans nánustu ættingja finnst um hann og skrifar um fyrir allra augum á internetinu.

Þetta er náttúrulega bara smá pæling, en þetta er eitthvað sem mér finnst varhugavert að framkvæma. Sanngirnin gagnvart þeim sem skrifað er um er engin að mínu mati.

er gaman að lifa. Auðvitað er alltaf gott og gaman að lifa, bara mis gaman. Þessa dagana er mjög gaman að lifa.
Við Bylgja mín erum komnar í gírinn og hamingja og gleði drýpur af mér með hverjum svitadropa sem fellur á gólf Baðhúsins góða.
Lísa kom í bæinn um síðustu helgi og skemmti sér og öðrum við góðan orðstýr. Hennar er að sjálfsögðu vænst aftur í borg áður en jólin ganga í garð, enda annað bara rugl og vitleysa.
Við Þorkell fórum svo í æfingabúðir á Strandveginn í gær þar sem Búbbi litli og bróðir hans biðu eftir pössun. Foreldrarnir voru á leið í brúðkaup og stóra spurningin var hvort Þorkell stæðist pressuna af því að passa tvo litla typpalinga. Ef hann myndi kikna undan pressu og standa sig illa í föðurhlutverkinu væri búið að skipta um skrá á útihurðinni og ferðataska með fötunum hans fyrir utan Drápuhlíðina eftir vinnudag á mánudag!
Allar áhyggjur varðandi frammistöðu reyndust sem betur fer óþarfar. Að vísu kom það meira í minn hlut að sinna Búbba, enda ég með mun mýkri efrihluta og eflaust notalegra að liggja þar í hlýjunni og mýktinni en á kassanum á Þorkeli. Þorkell lék þá bara þeim mun meira við Helga Hrafn og undirbjó hann svo í rúmið, lesa, bursta, náttföt osfrv.
Sum sé; Þorkell stóðst prófið, mér fannst gaman að knúsa Búbbana mína = allir sælir og glaðir!

Það er komið haust. Ég fann það þegar ég fór út í gærmorgun og köld gjóla tók á móti mér. Það er líka einhver ákveðin haustlykt í loftinu.
Enginn skóli framundan og það er frekar skrítið. Samt fylgir því ákveðinn léttir. Það er t.d. ekkert voðalega slæmt að vinna bara til fjögur, með frí allar helgar og hafa bara um eigins rass að hugsa! Engin pressa varðandi eldun á mat, þrif, lærdóm eða neitt þvíumlíkt. Einnig fylgja engin mótmæli eða grátur því ef ég legg mig með reglulegu millibili (oftast á hverjum degi) í rúmlega tvo tíma á miðjum degi. (Þorkell er búinn að þroskast svo mikið í þessu sambandi okkar...!)
Það sem ég sakna helst við það að vera í skóla, fyrir utan auðvitað frábæru samnemendur mína, er að hafa sveigjanlega stundaskrá. Þegar maður var í skóla átti maður kannski t.d. frí alltaf á mánudögum, eða bara til 11 á miðvikudögum eða eitthvað álíka. Þá daga notaði maður að sjálfsögðu alltaf til lærdóms en hafði þess á milli alltaf gott svigrúm, til þess t.d. að fara í ræktina á steindauðum tímum, fara í banka með góðu móti, í búðarferð í Bónus og komast þaðan út án þess að verða fyrir varanlegum skaða á geðheilsunni og svo mætti lengi telja.
Þó finnast mér kostirnir fleiri við það að vera í vinnu og þá kannski helst vegna þess að ég var komin með algjöran óbjóð af því að læra! Það að mæta í próf eða að halda fyrirlestur var líka minn allra stærsti ótti í lífinu og gæti því ekki verið fegnari að losna undan þeim fjanda!

Annars er allt gott að frétta. Búbbi litli vex og dafnar og ég er algjörlega smituð af Búbbaveikinni. Grey brói minn og mágkona sem þurfa að þola síendurteknar heimsóknir frá æstu frænkunni.

Lísa mín á leið í borg um helgina, Bylgja mín loksins komin tilbaka, Anal saumó á föstudaginn, Rock Star með ömmu í kvöld: eintóm gleði framundan!

Er klárlega sérlegur fréttaritari Garðabæjar Axel Hrafn Helgason!!

http://mbl.is/mm/frettir/frett.html?nid=1219357

Snillingur er hann bróðir minn! Getur af sér falleg börn einn daginn og í eldlínu í fréttamennskunni þann næsta!

Spurning um að eiga fallegustu frændur heimsins....

Helgi Hrafn og Búbbi litli

Algjör klassahelgi sem verslunarmannahelgin var!

-Pirates á fös í tómum Háskólabíóssal var snillld.
-Glymur hæsti foss landsins heimsóttur á lau með eðalfólkinu Bertu Túl, Stefánofskí, Helgu Túl, Barða ekki í Bang Gang og Tessa. Snilldarganga, vel blaut og hressandi.
-Um kvöldið birtist Einar Hróbjartur í mýflugumynd en bæði Rut og Stefskí sátu lengur við og Kvikmyndaspilið var brúkað langt frameftir kvöldi. Um síðir fannst Stefskí nóg komið af rugli og skutlaðist beinustu leið með okkur hin á Players. Þar hittum við góða drengi sem var löngu kominn tími á að endurnýja kynni við. Paparnir spiluðu eins og herforingjar og við Rut og Þorkell dönsuðum eins og við ættum lífið að leysa! Djöfull var þetta gaman!! Eftir að miðaldra karlmenn höfðu klipið í rassinn á mér, miðaldra konur áreitt Þorkel og bæði miðaldra karlar og konur áreitt Rut álitum við að nóg væri komið og tími til að halda heim. Enda voru Brimkló komnir á svið, farnir að spila Nínu og Geira á slow motion og Bo farinn að gera sig líklegan að fara úr tigerskyrtunni, þá er náttúrulega bara eitt í stöðunni: Koma sér í burtu!
-Sunnudagurinn var geggjaður frá upphafi til enda. Torfi snillingur, frændi minn bauð familíunni sinni í rafting í Hvítá og þáðum við Þorkell, Stefskí, mútter og Helga boðið. Það er skemmst frá því að segja að þetta var þvílík upplifun! Ég viðurkenni það alveg að mér var ekki rótt þegar farið var yfir öryggisreglur og fleira áður en lagt var af stað...báturinn leit ekki út fyrir að vera mjög öruggur og ég var eiginlega alveg búin að búa mig undir að falla í ána í einhverri flúðinni..Reyndi þó að hugsa ekkert alltof mikið um þetta og fyrst að bæði mútter og Helga ætluðu keikar ætlaði ég nú ekki að vera eftirbátur þeirra, ó nei. Þegar allt kom til alls datt ég alls ekkert en þó var mér hrint og það var ekki svo fallegt. Torfi frændi sem var að ,,gæda" okkur og sat aftast læddist lipurlega upp að mér þar sem ég var að róa vasklega, stökk síðan á mig og henti mér út í ána! Aðrar eins hveljur hafa ekki verið sopnar lengi!
Berta Túl fekk einnig sinn skerf af klækjabrögðum Torfa, en henni var ýtt (hausinn fyrst) ofan í þegar hún og Torfi hugðust bjarga Þorkeli uppúr. Kempan Tulinius lét þetta ekki á sig fá og átti eftir að fara aftur út í síðar í túrnum.
Ég hefði alveg verið til í lengri siglingu, en þetta var frábært og alsælan hríslaðist um líkamann þegar í rútuna var komið. Þetta er eitthvað sem verður endurtekið og það sem fyrst!
Um kvöldið komu svo Einar Hróbjartur, Gústa og Róbert bróðir Þorkels og spiluðum við langt frameftir nóttu í mikilli gleði.
-Á mánudaginn var okkur svo boðið í prýðis brunch í Grafarvoginn og eftir hann fór ég í Garðabæinn í Kubb með pápa, Stefskí, Axel og Sindra vini hans. Þegar því var lokið buðu Goðatúnshjónin upp á lambalæri með öllu tilheyrandi. Pakksaddur og ótrúlega sáttur við sitt fór maður með bros á vör í bælið.

Síðasta helgi var snilld. Sigríður hin frábæra reddaði okkur fari og við mættum fyrstar á svæðið en svo bættust Bylgja og Guddi og Þorkell og Lísa í hópinn. Úr varð hin besta útilega þó svo að veðrið hefði mátt vera betra.
Ég bendi á síðu Sigríðar þar sem má finna nákvæmari útlistingar á ferðinni góðu.

Takk fyrir helgina fólkið mitt!

Mikið búið að afreka síðustu vikur. Fékk sumarfrí upp á heila fimm daga og þá var náttúrulega engin spurning um að skella sér í sveitasæluna austur á land. Fyrst var stoppað hjá tengdó á Djúpavogi. Alltaf jafn vel tekið á móti manni þar!
Því næst voru Egilsstaðir heimsóttir og Reyðarfjörður og Eskifjörður einnig. Hitti loksins afa sem var bara nokkuð keikur, tók allavega alveg hrottalega í nefið og það er merki þess að kall er enn nokkuð hraustur. Kollurinn á honum er allavega í prýðisástandi ennþá þó svo að ýmislegt annað sé farið að gefa sig. Afi kom svo með okkur í mat til Hansínu og co og það var alveg ljómandi fínt.
Næstu tveimur nóttum var varið á Egilsstöðum hjá Siggu frænku sem manni líður alltaf eins og heima hjá sér hjá. Hittum Konzo, Lísu, Bylgju og Guðjón ásamt því að ég rakst á nokkra snillinga eins og Svandísi í bankanum, Heiðdísi Höllu, Jónu Björt og Helgu með augun.
Við Þorkell tókum svo rúntinn upp að Kárahnjúkum og komum svo við í Hallormsstaðaskógi á leiðinni tilbaka.
Eftir þessa dvöl var haldið á Djúpavog á ný og haldið áfram þar sem frá var horfið við að slappa af, hafa það gott og borða góðan mat.
Síðasta daginn minn fórum við Þorkell í sund á Djúpavogi og eftir það bauð Hrönn okkur í súpu og brauð í Löngubúð. Þangað hafði ég aldrei komið og fannst það mjög gaman. Bæði var súpan og brauðið gott og svo var margt forvitnilegt og fallegt til sýnis í húsinu.
Rúsínan í pylsuendanum var svo heimsókn okkar Þorkels og tengdó á bæinn Berufjörð í Berufirði. Þar voru samankomin nokkur af systkinum Guðmundar (þau eru 13 alls) við kaffiborð og slógumst við í hópinn. Mikið var rætt og þótti mér einstaklega gaman að hlusta á elsta bróður Guðmundar sem er klárlega snillingur. Þorkell sýndi mér svo húsið og mér finnst það alltaf upplifun að fá að skoða svona ,,ekta" sveitaheimili þar sem ekki endalaust er verið að kaupa nýtt heldur er gömlu hlutunum leyft að vera áfram og hugsað vel um þá.
Sæl og glöð kom ég í borgina á ný og endaði fríið mitt á að leika við Áslaugu Rún í brakandi blíðu (eina góða deginum í sumar) í Nauthólsvíkinni.

Get ekki annað en verið sátt við þessa daga og þakka öllum þeim sem ég hitti og voru skemmtilegir.

Fór í gær út að hlaupa með tveimur góðum félögum mínum þeim ipod nano og Jamiroquai. Mikið er nú gaman að hafa þessa tvo snillinga með sér út og ekki spillir fyrir að fæturna umlyki þessir félagar sem minn ástkæri gaf mér í útskriftargjöf.
Líðanin var hreint yndisleg að hlaupa um í Fossvoginum með alla þessa félaga mína og get ég eiginlega ekki skilið hvernig fólk getur iðkað þetta sport án þeirra.
Maður hreinlega gleymir stað og stund með unaðslega tóna í eyrum og unaðslega skó á fótunum. Hreinlega gleymir því að maður hleypur á c.a. 2 km hraða á klst og þeirri staðreynd að andardráttur minn er það hávær að fólk sem ég hleyp framhjá hrekkur í kút þegar ég nálgast. Einnig gleymir maður því að sá litli nettleiki sem til staðar var í minni hegðun var horfinn lönd og leið og svitataumar og rautt litarhaft orðið öllu meira en gengur og gerist hjá hinum almenna hlaupara.
Félagar mínir hjálpa mér að gleyma þessu öllu og ég mun halda ótrauð áfram að iðka þessa góðu íþrótt eftir því sem rigningarfjandinn leyfir.

Stefnan er tekin á útilegu lífsins eftir tæpar tvær vikur og ég er farin að hlakka til!